Het logo dat terugkwam

  • Cultuur
  • Erfgoed
Breda leeft van verhalen. Van tradities die worden doorgegeven, herinneringen die blijven rondzingen en momenten die je meeneemt. Dat is erfgoed. Ook het verhaal van Wilbert is onderdeel van dit erfgoed. Lees hier zijn verhaal.

Het logo van NAC Breda

NAC heeft in de loop der jaren verschillende logo’s gehad. Tussen 1974 en 1996 voerde NAC het schuin aflopende letterlogo. Menig oudere jongere zoals ik koestert daar warme herinneringen aan.

Dat logo verdween echter. In 1996 verhuisde de club namelijk van de Beatrixstraat naar de Lunetstraat. Een marketingbureau vond dat oude letterlogo ‘neergang’ uitstralen en de verhuizing naar een nieuw stadion was een mooie gelegenheid voor iets nieuws, zo werd geredeneerd. NAC moest kracht laten zien. Dat klonk het toenmalige NAC-bestuur logisch in de oren. Er kwam dus een nieuw logo, met leeuwen. Maar het voelde voor de supporters anders. Alsof een stukje identiteit werd ingeruild voor een marketingverhaal. 

Foto: Johan van Gurp

Jubileum jaar

De jaren gingen voorbij. Het leeuwenlogo werd langzaam weliswaar een echt NAC-logo, maar helemaal omarmd werd het nooit. Traditie laat zich niet zo makkelijk vervangen. 

In 2012 bestond NAC honderd jaar. Voor het jubileum werd niet het schuin aflopende letterlogo heringevoerd, maar een opgefriste versie van het allereerste logo. Het enige échte NAC-logo. Het logo wat in de eerste plaats überhaupt nooit vervangen had mogen worden. Want eigenlijk moet je gewoon helemaal niet aan logo’s (willen) zitten. Slechts één detail was ietsje anders: een dun geel randje om het schild. In eerste instantie kwam dit logo er voor één seizoen. Maar de impact was groot. Iedereen met historisch besef herkende meteen wat dit logo uitstraalde: oorsprong, karakter, NAC zoals het bedoeld is. 

Een clublogo is geen plaatje. Het is wie je bent. Dat voel je pas echt als iemand eraan komt.

Wilbert

Wilbert

Supporters stonden op

Na het jubileumseizoen kwam de vraag op tafel: laten we het hierbij? Of zetten we door? De Stichting 100 jaar NAC, Stichting NAC Museum en Stichting Cultuur, alle volledig gedragen door vrijwilligers, besloten gezamenlijk het jubileumlogo definitief terug te brengen. Dat kostte geld. Ongeveer 10.000 euro. Geld dat er eigenlijk niet was. 

Dus deden de NAC-supporters wat ze altijd doen. Ze stonden op. Het bedrag kwam uit het overschot van de jubileumfestiviteiten in het kader van het 100-jarig bestaan, die ook al grotendeels door supporters zelf waren georganiseerd en gefinancierd. Van stadiongevel tot website, van briefpapier tot borden, van wedstrijdkleding tot merchandise: het logo keerde overal terug.

Het logo wat blijft

Sinds 2012 ben ik onderdeel van het NAC Museum. Een manusje-van-alles. Ik geef rondleidingen, duik in verhalen uit de oude doos voor de maandelijkse nieuwsbrief en werk nauw samen met het stadsarchief. Vooral omdat ik wil bewaren wat er al is en (vanuit historisch perspectief) de NAC-cultuur wil uitdragen. Want verhalen moeten niet alleen bewaard, maar vooral ook verteld (blijven) worden.

Dat Bredanaars keer op keer samenkomen voor deze club, maakt me oprecht trots. Het laat zien dat NAC niet alleen van de club is, maar van de stad. Van de mensen. Ik was niet degene die betrokken was bij het besluit om het logo terug te brengen. Maar ik voelde wél meteen wat het losmaakte. En ik wist: dit verhaal mag nooit verdwijnen, maar moet verteld (blijven) worden.

Zo werd het eerste NAC-logo opnieuw het logo van nu. Niet door marketing of winstbejag, maar door betrokkenheid en historisch besef. Van supporters die blijven.

Lees hier de andere verhalen die óók erfgoed zijn