Tekentalent Caitlin Becker Hof
Vliegende start
In juni won ze, midden in de laatste afstudeerloodjes aan het St. Joost, de Atelierprijs Breda voor veelbelovend kunst- en designtalent. Het leverde haar een jaar lang een gastatelier in het CLIB-pand Electron op, mét ondersteuning bij het opbouwen van haar praktijk als startend kunstenaar. “Heel fijn om over mijn projecten te kunnen sparren en feedback te vragen, en dat er iemand is die ook op commercieel vlak met je meekijkt. Tegelijkertijd krijg ik alle vrijheid om dingen uit te proberen en mijn plannen onderweg aan te passen.”
Met haar praktijk is ze al volop bezig. Al tijdens haar studie verschenen haar illustraties regelmatig in landelijke én Belgische kranten en tijdschriften. Vooral op ‘haar’ cover van NRC is ze trots. “Die ben ik die ochtend echt wel even gaan halen. Supergaaf natuurlijk.”
Ondernemen
Dat bij een bestaan als maker ook een zakelijke kant hoort, begrijpt Caitlin maar al te goed. Zo reisde ze al tijdens haar studie op eigen houtje naar de kinderboekenbeurs in Bologna om uitgevers te ontmoeten en haar portfolio te laten bekijken. “Ik had toen vooral mijn werk voor de krant om te laten zien. Maar ik dacht: ik ga er gewoon voor, je kunt er altijd iets van leren.” Bij haar afscheid na haar stage bij NRC gaf ze al haar collega’s een zelfgemaakte ansichtkaart, met voor iedereen een persoonlijke boodschap en haar contactgegevens. Of ze haar vooral wilden blijven vragen voor illustraties. Dat werkte: de opdrachten bleven komen.
Ik probeer in mijn tekeningen te vangen wat in woorden soms moeilijk te vatten is
Moeilijke dingen bespreekbaar maken
Inmiddels maakte ze ook illustraties voor De Standaard en het AVROTROS-blad MUZE, en verscheen haar werk in De Standaard Magazine. “Het is toch een soort sneeuwbaleffect. Mensen zien je illustraties en weten je vervolgens ook voor andere opdrachten te vinden. Heel fijn natuurlijk.”
Ze merkt dat redacties haar steeds vaker vragen voor zwaardere thema’s, bijvoorbeeld rondom gezondheid en euthanasie. Onderwerpen die je niet gemakkelijk bespreekt. “Ik probeer in mijn tekeningen te vangen wat in woorden soms moeilijk te vatten is. Beelden die herkenning oproepen en uitnodigen om verder te lezen. Dat ligt me wel, en daar wil ik graag verder in groeien.”
Ook in haar afstudeerproject speelt het bespreekbaar maken van gevoelens een rol. Voor het kinderboek ‘Manusje de trol die alles kan’ maakte Caitlin illustraties bij het verhaal van een trol die steeds probeert te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Over aanpassen dus, maar ook over kwetsbaar durven zijn en jezelf blijven. Tijdens Open Monumentendag was haar werk te zien in de kas van Breda Botanique.
Van woorden naar beeld
Maar hoe vertaal je een ingewikkeld, beladen verhaal naar één beeld? “Ik begin met lezen: het artikel zelf, of met de insteek ervan als de tekst nog niet af is. Al lezend schrijf ik kernwoorden op en krabbel ik beelden en associaties in mijn schetsboek. Bij ‘tijd’ denk ik bijvoorbeeld aan een klok of een zandloper. Die ideeën ga ik tekenen en verder uitproberen. Meestal stuur ik een paar verschillende schetsen naar de redactie, zodat we samen een richting kunnen kiezen.” De uitdaging is om het niet te ingewikkeld te maken. “Ik probeer één goed concept te pakken. Als je te veel symbolen combineert, wordt het een rebus.”
Ik vind het leuk en ook belangrijk om steeds iets nieuws te proberen, om in ontwikkeling te blijven
Eigen signatuur
Caitlin blijft graag uitproberen en vernieuwen. Van linosnedes en animaties met waterverf tot monotype, een druktechniek waarmee ze texturen maakt die ze weer in haar illustraties verwerkt. “Ik ben nu bezig met een geweven wanddoek. Ik vind het leuk en ook belangrijk om steeds iets nieuws te proberen, om in ontwikkeling te blijven.” Toch is er in al die experimenten een duidelijke eigen stijl ontstaan. Kleurrijk, en met ronde vormen die samen weer een nieuwe vorm maken. “Heel satisfying als het allemaal in elkaar past.”
Ruimte voor eigen werk
Het komende jaar wil Caitlin verder bouwen aan een praktijk waar ze van kan leven. “Met ruimte voor opdrachten, maar ook voor eigen werk. Ik wil bijvoorbeeld een reeks illustraties maken waarmee ik een gesprek op gang breng over echtscheiding. Op de academie ontdekte ik soms pas na jaren dat medestudenten gescheiden ouders hadden. Waarom werd daar zo weinig over gepraat? Er zit toch een soort schaamte of taboe op, terwijl het juist fijn kan zijn om ervaringen te delen. Ook de positieve.” En ja, natuurlijk gaat ze komend voorjaar weer naar Bologna, met een flinke stapel nieuw werk onder haar arm.
